Lakierowanie proszkowe: kierunki rozwoju

Lakierowanie proszkowe jako technologia uległo w ostatnich latach silnemu, energicznemu rozwojowi. Wydawałoby się, iż spectrum rozwiązań w tej dziedzinie jest już wystarczające. Nic bardziej mylnego. Ewaluacja oraz popularyzacja metody malowania proszkowego rodzi wciąż nowe potrzeby i koncepcje na ich zaspokojenie.

Po pierwsze – automatyzacja procesu malowania. Mocno zarysowana tendencja do mechanizacji i technicyzacji w lakiernictwie proszkowym wynika przede wszystkim z dążenia do:

  • Zwiększenia wydajności malarni;
  • Zmniejszenia nakładów finansowych;
  • Zmniejszenia strat materiału lakierniczego;
  • Poprawy jakości i powtarzalności wykonywanych powłok;
  • Optymalizacji czasu malowania.

Po drugie – malowanie fluidyzacyjne. Polega ono na zanurzaniu rozgrzanego uprzednio elementu we fluidyzowanej farbie proszkowej. Ten rodzaj lakierowania proszkowego niweluje konieczność dodatkowego wypalania, przez co skraca czas pracy i obniża koszty. Z uwagi na trudność kontrolowania grubości powłoki, która szczególnie istotna jest przy małych detalach, opracowano fluidyzatory elektrostatyczne. Rozwiązanie to wspomaga ruch farby impulsami pola elektrostatycznego, co pozwala na doskonałe krycie powierzchni małych przedmiotów.

Po trzecie – alternatywne metody utwardzania powłoki, mające na celu umożliwienie twardnienia warstwy malarskiej bez konieczności silnego nagrzewania elementu. Opierają się one na zastosowaniu promieniowania podczerwonego oraz ultrafioletowego. Nie tylko przyspieszają i podwyższają efektywność pracy, ale także otwierają nowe rynki przed lakiernictwem proszkowym, tj. branże związane z materiałami wrażliwymi na ciepło, jak drewno, tudzież tworzywa sztuczne.

Powyżej przedstawiono tylko trzy główne drogi modernizacji technologii malowania proszkowego. W rzeczywistości nurtów jest znacznie więcej, a prężny postęp w obszarze chemii organicznej oraz automatyki nieprzerwanie wyznacza nowe idee na udoskonalenie lakiernictwa proszkowego.

Tagi: , , ,

Top